De meeste mensen zullen in hun omgeving wel ouders kennen die na een scheiding op een negatieve manier met elkaar communiceren. Dit wordt zelfs gevoed door velen. “Hoe kan hij jou dit aandoen, je zomaar verlaten?”  Want stel je voor..ouders gaan scheiden en die hebben er geen moeite mee. Ze gaan uit elkaar omdat het niet meer past. Ze kiezen voor een volgende stap in hun leven maar dan zonder elkaars dagelijkse gezelschap. Stel dat deze mensen nergens last van hebben. Nieuwe partners worden liefdevol verwelkomd, ouders wonen nog dicht bij elkaar, geen spanning, geen gedoe. Alleen maar meer liefde… Wat zou dat fijn zijn.

Het komt heel weinig voor. En als het voorkomt zijn we meestal verbaasd. We checken ons eigen huwelijk. hoe zit het dan bij ons? Kan dit zomaar? Al onze angsten en twijfels kunnen we projecteren op dit ‘positieve’ stel. Alles wat wij daar van vinden, zegt iets over ons. En als we daar nou ‘s verantwoordelijkheid voor nemen. Voor onze eigen gedachtes en gevoelens. Dàt zou een andere wereld maken.

We zijn altijd zelf verantwoordelijk over hóe we ergens op reageren. We hebben een keus. Mandela is wat dat betreft mijn grote voorbeeld.

Ik hoor net dat een vriendin verliefd geworden is op een andere man. Ze heeft het verteld aan haar echtgenoot en die is boos en verdrietig. Begrijpelijk. Hij weet niet of hij nog met zijn vrouw door wil. Zij heeft gezegd dat ze ondanks de verliefdheid, met haar eigen man, vader van haar kinderen, oud wil worden. 

Er ligt een taboe op verliefd worden op een ander. De grootste angst is om afgewezen te worden, om je partner te verliezen. Maar kunnen we er niet vanuit gaan dat je in je leven meerdere keren verliefd wordt? Is het niet heel naïef om te denken dat je alleen maar verliefd blijft op degene met wie je getrouwd bent? Is het niet heel menselijk om verliefd te worden op een ander? Het gebeurt zo vaak en toch blijven we met z’n allen verbaasd als het ons ‘overkomt’.

Read More

Elke dag schrijven jongeren over hun leven op villapinedo.nl. Elke dag nieuwe verhalen over hun ervaring met gescheiden ouders. Veel jongeren die schrijven dat niemand weet van hun verdriet. Verborgen verdriet. Ze willen niemand lastig vallen met hun verhaal (hun ouders hebben al genoeg aan hun hoofd!), zijn bang om zeikerig over te komen. Kinderen met gescheiden ouders verdienen wat mij betreft een diploma. Een diploma omdat ze om kunnen gaan met deze orkaan! Een diploma waarin emoties van kinderen erkend worden. Hun verdriet, hun opluchting, hun boosheid. 

Read More

Dit meisje heeft mij ruim 2 jaar geleden onder andere geïnspireerd om Stichting Villa Pinedo op te richten. Ze vertelt hoe volwassenen van kinderen kunnen leren: door te luisteren. Ze laat ons zien hoe volwassenen van de wereld een zooitje kunnen maken: door geen verantwoordelijkheid te nemen. Het is tijd dat we naar kinderen gaan luisteren. Luisteren naar wat zij te vertellen hebben. Horen hoe het beter kan.

Ook in scheidingswereld maken veel volwassenen er een zooitje van. Vechtscheidingen zijn nog steeds van deze tijd. Veel te vaak nog is de spanning tussen deze ouders (ex-partners) om te snijden. Terwijl ze ouders zijn en dus wel in contact met elkaar moeten blijven. Het is tijd voor verandering. Tijd om te luisteren naar kinderen, naar hun ervaringen! Volwassenen die voor de volle 100% verantwoordelijkheid gaan nemen, voor hun eigen gedrag. Want uiteindelijk is het natuurlijk niemands intentie om kinderen pijn te doen. 

 http://www.ted.com/talks/adora_svitak.html